De trots van de apenrots

De zon komt op van achter de rots

Het rood van ochtendgloren

Maar dan beweegt het rood zich plots

En komt langzaam naar voren

’t is niet de zon die daar opkomt

Al zijn er gelijkenissen

Het zijn billen, ja verdomd

Dat kan nu niet meer missen

 

Daar loopt Xavier de baviaan

Het lijkt haast wel slow motion

Hij zet voor het naar buiten gaan

Eerst zijn bips goed in de lotion

Dan paradeert hij buiten rond

Hij is onderwerp van gesprek

Zo’n rode opgepoetste kont

Dat vindt hij beslist te gek

 

Dat staat iedereen toch aan

Daarvan is hij overtuigd

In zijn eigen grootheidswaan

Denkt hij dat elk dier voor hem buigt

Niets is echter minder waar

Zeg gerust een misverstand

Iedereen vind hem maar raar

En bovendien ook arrogant

 

Xavier is vooral met zichzelf begaan

De rest in de aap gelogeerd

Dat kun je verwachten bij een baviaan

Maar bij deze rots ben je verkeerd

Niemand kan het hen beletten

Er wordt een plan bedacht

Om hem eens flink voor aap te zetten

Xavier werd door hen opgewacht

 

Onder luid applaus wordt hij ontvangen

Ze zingen en juichen hem toe

Hier kon hij altijd alleen naar verlangen

Als de apetrots van de zoo

Op de top van de rots staat een troon voor hem klaar

Daaruit kon hij voortaan regeren

Het is absoluut een mooi exemplaar

Hij zou zich beslist amuseren

 

Hij vleit fier zijn rode trots neer

De rest stopt plotsklaps met juichen

Opstaan echter dat lukt hem niet meer

Zijn droom valt nu langzaam in duigen

Mijn bips zit vast! roept hij ontdaan

In niets lijkt het meer op zijn dromen

Ze lachen hem uit want zo kan hij voortaan

De échte zon op zien komen

Reacties gesloten